100 kilometer skiën op één dag. Op TikTok en Instagram zie ik regelmatig wintersporters die er een sport van maken om die grens aan te tikken. Maar hoeveel kilometer ski je eigenlijk tijdens een normale skidag? En is 30 kilometer veel of weinig? Zelf heb ik werkelijk geen idee hoeveel ik gemiddeld ski. Mijn horloge vergeet ik meestal aan te zetten en eerlijk gezegd boeit het me ook niet zoveel. Als ik maar lekker heb geskied. Toch werd ik nieuwsgierig: hoeveel kilometer kun je eigenlijk skiën als je er écht voor gaat?
Wie na een skidag 30 kilometer op zijn horloge ziet staan, hoeft echt niet te denken dat hij nauwelijks heeft geskied. Een perfect actueel gemiddelde voor alle wintersporters is lastig te geven. Daarvoor verschillen skigebieden, niveaus en skidagen simpelweg te veel.
Bedenk alleen al hoeveel tijd je op een skidag helemaal niet aan het afdalen bent. Je zit in liften, wacht bij het dalstation, kijkt op de pistekaart, wacht op de rest van je groep en staat waarschijnlijk ook nog ergens stil omdat iemand naar het toilet moet.
En dan hebben we koffie, lunch en dat zonnige terras nog niet eens meegerekend.
Ik dacht aanvankelijk dat ik zelf waarschijnlijk helemaal niet zoveel kilometers ski. Zeker niet wanneer ik voor Snowplaza op pad ben. Foto's maken, video's opnemen, wachten tot een piste even leeg is en hetzelfde stukje opnieuw skiën omdat het shot niet goed was: daar gaat verrassend veel tijd in zitten.
Privé houd ik mijn kilometers eigenlijk nooit bij. Mijn horloge staat vaker uit dan aan en ik ski zeker niet altijd van de eerste tot de laatste lift. Het is immers vakantie.
Voor dit artikel ben ik toch eens wat verder terug gaan kijken in Strava. En wat blijkt? Er zitten gewoon (vakantie)ochtenden tussen waarop ik 30 tot 40 kilometer heb geskied.
Blijkbaar kun je dus behoorlijk wat kilometers maken zonder daar bewust mee bezig te zijn.
Het skigebied maakt enorm veel verschil. Heb je een vijf kilometer lange piste met onderaan een snelle gondel of stoeltjeslift, dan staat er na tien rondjes al 50 kilometer op de teller.
Wie juist een groot skigebied wil ontdekken, verliest relatief veel tijd aan verbindingsliften, traverses, gondels en uitzoeken waar je heen wilt. Het klinkt misschien tegenstrijdig, maar iemand die steeds dezelfde lange afdaling herhaalt, kan daardoor veel meer pistekilometers skiën dan iemand die het halve skigebied heeft gezien.
Dat blijkt ook uit extreme recordpogingen. De Duitse skiër Oliver Kern skiede in 2010 op Speikboden in Zuid-Tirol dezelfde 5,5 kilometer lange afdaling maar liefst 58 keer. Samen met enkele andere afdalingen kwam hij die dag uit op 361 pistekilometer.
361 kilometer.
Ik vermoed dat ik ergens rond rondje zes toch aan Kaiserschmarrn zou beginnen te denken.
Er zit nog een belangrijke kanttekening aan al die getallen: het aantal pistekilometers vertelt maar een deel van het verhaal. Ook het aantal hoogtemeters dat je op een dag skiet maakt behoorlijk verschil.
Je kunt 40 kilometer afleggen over relatief vlakke, lange pistes, maar ook 40 kilometer skiën waarbij je voortdurend grote hoogteverschillen overbrugt. Dat zijn twee heel verschillende skidagen.
Ook hier helpen lange afdalingen en snelle liften. Ski je steeds een piste met bijvoorbeeld 1000 meter hoogteverschil en brengt een snelle gondel je rechtstreeks terug naar boven, dan lopen zowel de pistekilometers als de hoogtemeters snel op.
Kijk bijvoorbeeld naar THE CHALLENGE in Skicircus Saalbach Hinterglemm Leogang Fieberbrunn. Die skironde telt ongeveer 65 pistekilometer én 12.400 hoogtemeters. De BIG3 Rally in Sölden combineert ongeveer 50 kilometer met meer dan 10.000 hoogtemeters. Alleen vertellen dat je 50 kilometer hebt geskied, zegt dus lang niet alles over je skidag.
Hoeveel hoogtemeters op een skidag veel zijn? Daar duiken we een volgende keer maar eens in.
Terug naar de kilometers. Want 100 kilometer op één skidag is voor een fanatieke recreatieve skiër haalbaar, maar nog steeds behoorlijk veel.
Een mooi voorbeeld komt uit Les 3 Vallées. Drie skiërs wilden daar in februari 2026 tijdens de Three Valleys Escapade minimaal 100 kilometer afdaling op Strava registreren. Na 14 checkpoints en 32 liften kwamen ze aan het einde van de dag nog kilometers tekort. Ze pakten daarom een extra lift en maakten tijdens de laatste afdaling extra grote bochten om uiteindelijk boven de 100 kilometer uit te komen.
Je hebt de hele dag door een van de grootste skigebieden ter wereld geskied en staat aan het einde alsnog enorme slingers te maken omdat Strava nog geen 100 aangeeft.
Dat zegt eigenlijk genoeg.
Een officiële schaal bestaat niet, maar om de getallen een beetje in perspectief te plaatsen, kun je grofweg hieraan denken:
Zie dit vooral niet als een scorelijst. De ene 50 kilometer is de andere niet en meer kilometers betekent al helemaal niet automatisch een betere skidag.
Iemand die 's ochtends 30 heerlijke kilometers skiet en daarna uitgebreid op een zonnig terras gaat lunchen, kan een minstens zo geslaagde wintersportdag hebben als degene die om 15.55 uur met 87 kilometer op de teller nog snel de laatste lift probeert te halen.
Toch hebben al die filmpjes op TikTok inmiddels iets bij me aangewakkerd. Want als ik blijkbaar op sommige ochtenden 30 tot 40 kilometer ski zonder dat ik ermee bezig ben, hoe moeilijk kan 100 kilometer dan zijn?
Waarschijnlijk behoorlijk moeilijk.
Misschien moet ik het komende winter maar eens proberen. Eerste lift omhoog, horloge dit keer wél aan, een skigebied met lange pistes en snelle liften uitzoeken en voor één keer niet te lang blijven hangen bij de lunch.
Puur voor de wetenschap natuurlijk.
Vraag me rond kilometer 73 nog maar eens of ik het nog steeds zo'n leuk idee vind.
En als ik bij kilometer 62 een zonnig terras tegenkom en besluit dat het mooi is geweest? Dan is de poging misschien mislukt, maar de skidag waarschijnlijk niet.
Want uiteindelijk blijft mijn favoriete meetmethode toch dezelfde: lekker geskied is lekker geskied. Of Strava daar nu 28, 58 of 100 kilometer van maakt.
Eigenlijk is Miranda in het verkeerde land geboren. Wintersport is niet alleen een passie voor haar, je kunt het gerust een verslaving noemen. Ze reist regelmatig af naar de Alpen en praat ons vervolgens bij via haar blogs.
